Inmiddels net uit bed, hoog tijd voor een verslag:
Dankzij een lieve forummer kon ik toch redelijk relax reizen naar Odoorn. ookal deed ik er nu nog langer over, de meeste overstappen bleven me bespaard en het was ook erg gezellig. We kwamen optijd aan bij de start alwaar ik me nog even wilde opfrissen na zo,n reis wat me 0,50cnt kostte want toiletten zijn niet gratis hier blijkbaar en kleedhokjes??
Om 22u werden we losgelaten en werd er nog even omgeroepen dat iemand de lichten van zn auto had laten branden.. Algauw liep ik met mijn chauffeur mee, we waren duidelijk nog niet uitgekletst. Tot aan de eerste rustpost (Die bij deze KM op nog geen uur lopen zit) liepen we samen. Daarna liet ik hem achter en was ik van plan om alleen verder te gaan. Maar bij deze rustpost kwam ik ook een jongeman tegen die mij herkende van Facebook Kennedymarslopers waar ik een oproep had gedaan voor een taxi naar Odoorn. Hij kon helaas niet want hij was veel te laat vertrokken van huis door omstandigheden (En bleek ook de chauffeur van de auto met brandende lampen te zijn) en voor we het wisten hadden we hele interesanten gesprekken over interesante dingen. Ik had deze man nog niet eerder gezien bij KM,s en hoop dat daar verandering in komt, want het liep wel prettig en we waren voor mijn gevoel nog lang niet uitgepraat.
Na de tweede rust (op ruim 11km) liepen we samen verder en toen gebeurde het: Op een lang fietspad door de bossen kreeg ik het ineens enorm benauwd. Eerst dacht ik nog dat het dor het licht glooiende pad kwam, maar al heel snel had ik het niet alleen benauwd, ook mijn hart bonkte in mijn keel, het zweet brak me uit, werd duizelig en moest om de paar meter stoppen om naar adem te happen. Dit was niet normaal voor mij!! Ik heb het wel eens benauwd, heb daar een discus ventrolin voor en hooikoortstabletten maar zo erg als dit was voor mij nog onbekend.. Ik heb het een tijd vol gehouden maar nadat ik meer stil stond dan liep hebben we besloten de organisatie te bellen om me op te komen pikken. De 4km naar de volgende rustpost was zelfs te ver. Ik ken veel truukjes tegen benauwdheid maar die hielpen niet en juist dat bonken van mijn hart verontruste me. Het kan best hyperventilatie zijn, of toch de vermoeidheid omdat ik geen goede voorbereiding had?
Na lang heen en weer gebel zou er iemand me op komen halen. Ik zat op een duidelijk punt op de route waar ook een bankje was. De jongeman ging verder en ik kwam bekekende van dit forum tegen waar ik alles tegen mocht vertellen. Ook mijn " chauffeur" kwam als laatste voorbij en bleef even bij me zitten en toen werd ik al opgehaald door een auto. Zo snel had ik nog geen auto verwacht! Wat bleek: Deze mensen reden steeds de route langs om foutlopers weer op het parcours te zetten en zagen mij opeens een stukje terug lopen. (Lang leven mijn relfectiehesje en zaklamp) Dus gingen ze van de grote weg het pad op waar we op moesten lopen en toen troffen ze me op het bankje aan. Na wat telefoontjes naar degene die me eigenlijk op ging halen kon ik mee naar de volgende rustpost. Daar werd mijn bloeddruk en pols gecontroleerd maar was niets verontrustends te zien. Er was even gesteggel waar ik nu heengebracht ging worden en door wie want hier kon ik niet bljven en de grote rust op 40km was waarschijnlijk nog niet open.
Tpch werd geprobeerd me naar de grote rust te brengen in de hoop dat de catering er alvast zou zijn. Helaas pindakaas, alles was nog pikdonker. En zo belande ik in een verwarmde caravan met twee beveiligers die de tent (startbureau) moesten bewaken. Kennen jullie Buurman en Buurman? Zo zagen deze twee mannen er ook uit. Ik miste alleen de mutsjes nog. Het was erg gezellig met de mannen en toen ze het tijd vonden om een rondje op het erf te lopen kwamen zelfs de mutjes tevoorschijn!
https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_en_Buurman
Ze kletsten wat af en voor ik het wist was het tijd om te kijken of de rust nu wel open was. Ik wist alleen niet hoe ik moest lopen, maar daar zorgde een vd mannen wel voor. Bij deze rust een banaan en een gekookt ei gepakt en nog even gezeten. Uiteindelijk voelde ik me weer redelijk dat ik weer een stukje kon lopen en zo ben ik naar het station van Emmen gelopen want bussen gaan zo vroeg nog niet op een feestdag., Heel rustig aan met rustige muziek op de oren, dropjes om op te zuigen voor als ik het weer benauwd kreeg en zo ging het eigenlijk wel. Natuurlijk wel weer fout gelopen maar wel een mooie route door het bos en zelfs nog hunebedden gezien.
In de trein gingen algauw de oogjes dicht en toen ik over moest stappen begon het geze*k weer: Ik liep de trap op en daar was de banauwdheid en gehijg weer helemaal terug. Dit herhaalde zich bij elke overstap (Gelukkig maar 3x) waardoor ik me toch een beetje zorgen maak. Mijn conditie is prima, dat is het niet en ik heb vaker last met trappen lopen, dat weet ik aan mijn inspanningsastma en had ik dus de ventrolin voor. Maar zo heftig als vandaag hoop ik niet meer mee te maken dus ga voor de zekerheid eens kennis maken met mijn huisarts. (Heb sinds een jaar of 5 een nieuwe en heb hem gelukkig nog nooit nodig gehad..) Wil tijdens Cuijk wel weer optimaal presteren!
Sorry voor het lange verhaal, maar aan de andere kant: Eindelijk weer eens een ouderwets versag van mij, zij het met een minder leuke reden.
