Tigelu schreef:Voor mij was 3x de tas ideaal: als het in de ochtend wat fris is kan op 20 km de jas/vest in de tas. Op 40 idd wisselen van sokken en eventueel een shirt.
Op 60 km heb ik mijn jas weer meegenomen + het veiligheidshesje. Als je, zoals ik in de achterhoede loopt, loop je dus de laatste kilometers inhet donker moet heb je een hesje + verlichting nodig.
Als ik wel alles mee moet dragen, moet ik gewoon met een rugzak lopen en dat vind ik (zeker bij temperaturen >15-18 graden) niet fijn.
Ik was dus uitermate verguld met deze mogelijkheden.
Eens, ik heb ook op 20 km mijn jas achtergelaten, op 40 sokken gewisseld en op 60 het spul voor het donker weer meegenomen.
Van mij mag dit blijven. En anders op 30 en 60 km.
Alleen op 40 zou jammer zijn.
fhd schreef:De meeste veranderingen klinken goed, Remy, maar het tassentransport zou ik jammer vinden. Juist op de 20 en 40km heb ik er gebruik van gemaakt. De 60km dan niet, maar om de 20km blijf ik het fijnst vinden. Vanwaar het besluit het maar 2x te doen?
Een oplossing zou ook nog zijn om bij inlevering van de tas aan te geven naar welke post je de tas wil hebben.
Maar logistiek is het wel veel werk om bij elke 20 km. bij je tas te kunnen.
En sommigen hebben bijna complete koffers mee, alsof ze een week met vakantie gaan.
Was er overigens gelegenheid om te kunnen douchen?
Als de start/finish bij een sporthal/centrum is dan hoeft eventuele kleding voor na de KM niet meegezeuld te worden door de organisatie.
Niet iedereen blijft ergens slapen maar is er wel behoefte om te douchen of om te kleden voordat men op huis aan gaat.
Dit was tenminste mijn ervaring bij (toentertijd) de KM van Anna Paulowna (nu KM Den Helder). Weet niet hoe dat bij andere KMsen is.
Ik had ook wel graag willen douchen voordat ik naar huis ging, 1,5 uur in de auto! Maar als ik niet ver hoef te reizen is een douche niet noodzakelijk
Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt
Neem eens een kijkje op mijn wandelblog:
Het is idd dat het een dagkm is, anders had ik ook minder gebruik van het tassentransportgebruik gemaakt. Maar je begint met schemer, dan is het ineens warm en voor sommige is het na de 60km al donker.
er zijn meerdere KMs met 3x tassentransport en ik vind dat erg fijn lopen. Waarom sommige hele koffers meenemen snap ik ook niet, een rugzak lijkt me meer dan voldoende. Douchen doe ik wel bij mijn overnachtingsadres of thuis.
Toch weer een KM lopen
Na die overweldigende Kennedymars over de Afsluitdijk (september 2012) heb ik niet vaker aan een Kennedymars meegedaan. Een Kennedymars wordt over het algemeen voor een groot deel in de nachtelijke uren gelopen. Ik heb geen voorkeur voor het lopen in het donker, sterker nog, ik heb een soort van nachtblindheid waardoor een dergelijk nachtelijk avontuur voor mij niet echt is weg gelegd. Daarnaast is het wandelend afleggen van een afstand van 80 km geen hobby van mij en dat moet het, ook na deze Kennedymars, beslist niet worden.
Ik heb zeer dierbare herinneringen aan de KM over de Afsluitdijk en verwacht dat geen enkele andere KM die KM zal kunnen overtreffen of zelfs kan evenaren!
Waarom dan toch weer een KM? Ik denk omdat dit een KM is die overdag (dus bij daglicht!) wordt gelopen, de omgeving mij zeer aanspreekt (4-daagse gebied) en het enthousiasme van meerdere Walkers om aan deze KM deel te nemen.
Voorbereiding
Fysiek ben ik goed voorbereid en ik verwacht dan ook geen wandel-gerelateerde klachten. Overbelasting ligt natuurlijk altijd op de loer en daarom plan ik een aantal dagen rust voordat ik aan deze KM ga beginnen.
Ook mentaal zit het allemaal goed, heel anders dan bij mijn debuut in 2012, dat weten een aantal forummers (van het voormalige Vierdaagse forum) maar al te goed.
Wel ben ik benieuwd of ik, net als bij die andere KM, vooral mijn eigen ding zal gaan doen of dat ik me wat makkelijker kan aansluiten bij anderen. Bij dit laatste spelen tempo en rustbehoeften van anderen mede een rol.
In de maanden voorafgaande aan deze KM hadden Aike en ik meerdere trainingen samen gedaan, gaandeweg kwamen we er achter dat ons tempo en onze behoeften aan rust uiteen waren komen te liggen. Dus hoe zal dat gaan in Cuijk en omgeving?
Ik laat het op me afkomen en zie wel hoe het gaat verlopen!
Aankomst
Marianne en ik vertrekken op vrijdagavond naar Ooij, waar we een overnachting hebben "geboekt" in huize "Aike". We komen daar rond de klok van 20.00 uur aan. Beetje kletsen, koffie drinken, wat sterkers drinken en alles klaarzetten voor de volgende ochtend en dan naar bed.
De bedden zijn prima, daar ligt het niet aan, maar er wordt niet zo denderend geslapen. Mogelijk is er enige (gezonde) spanning aanwezig?
Ik heb eerder al geleerd om me daar maar niet zo druk over te maken, door het liggen in bed rust het lichaam toch wel uit en misschien val ik toch nog even in slaap. Dat laatste gebeurt ook en de wekker maakt me wakker om 3.00 uur.
We eten broodjes en drinken iets. Meer hoef ik nu niet te eten, er is onderweg genoeg te krijgen.
Als Aike klaar is met het verzorgen van de voeten vertrekken we naar Cuijk. Marianne brengt ons met de auto en dan is het ruim een half uur rijden naar Cuijk.
Hier aangekomen is het een drukte van belang. Ik meld me aan, groet enkele bekenden, drink een beetje koffie (smaakt me niet!) en dan is het al snel tijd om te vertrekken.
De 1e 20 km
Na het Wilhelmus, gespeeld op een trompet, wordt de hele meute losgelaten. Meer dan 500 wandelaars hadden zich ingeschreven en iets minder dan 500 zijn ook daadwerkelijk gestart!
In die enorme drukte is het fijn om bekenden te spotten en daar de 1e kilometers mee op te trekken. Voor mij is het bovendien van belang om niet te hard van stapel te lopen.
Dat risico is bij mij het grootst wanneer ik alleen loop.
Ik loop al vlot Angelique tegen het lijf en ik weet dat zij mij terug zal fluiten als ik toch ga lopen jakkeren. Samen lopen we het 1e gedeelte, tot aan de rust op 11 km. Ik meld me hier vanwege de registratie en besluit om hier koffie te drinken en broodjes te eten. Angelique loopt verder en ik wil wachten op de anderen, al weet ik dan nog niet precies wie die anderen zijn.
In ieder geval wacht ik op Jannie en Aike. Met hun maar vooral met Aike heb ik maandenlang getraind voor deze KM. Ik ben benieuwd hoe het met hun beiden gaat.
Ik strijk neer op het buitenterras en zie "die anderen" al aankomen: Jannie, Aike, maar ook Elly en Liana, Coby, Ineke en Tina komen al vlot aan en hebben allen behoefte om even te rusten.
Ik kan niet anders dan concluderen dat de hele groep een pittig tempo heeft gelopen.
Alle hiervoor genoemde personen stappen gezamenlijk op voor de 2e etappe en ik sluit me dan aan bij de groep.
Er wordt in wisselende samenstellingen gelopen en dat maakt dat je zo'n beetje met iedereen wel even een keer "apart" loop. Toch blijft de groep behoorlijk dicht bij elkaar en bij de volgende rust wordt ook weer op elkaar gewacht. Inmiddels is er dan zo'n 21 km afgelegd. Ook bij deze rustpost geniet ik van koffie, broodjes en een stuk fruit! Er is ruim voldoende aanwezig ook voor de lopers in de staart van het peloton waar wij ons inmiddels al in bevinden.
De tassen staan bij deze post klaar en ik besluit om mijn jack er in te doen (scheelt sjouwen!) want deze heb ik, naar verwachting, de eerstvolgende 40 km, niet nodig.
De 2e 20 km
Als groepje Walkers blijven wij bij elkaar al is er inmiddels een voor- en een achterloper. Het verschil tussen de voorste en de achterste loper is nog steeds erg klein. Ik kan het natuurlijk niet laten om toch af en toe even mijn eigen tempo wat op te schroeven (dat gaat helemaal vanzelf!!) en loop dan voorop, meeste tijd vergezeld door 1 van de anderen. Coby heeft een andere functie in de groep, hij beheert en bewaakt de achterhoede van ons groepje, dat is fijn voor de achterblijvers.
Als vanzelf wordt bij de volgende post, op ca. 30 km, gerust. De anderen genieten van appeltaart maar daar houd ik niet van. Er blijkt hier ook tomatensoep te zijn en dat gaat erin als koek.
Ik had ergens gelezen dat er aspergesoep zou worden geserveerd maar die ziet er toch echt anders uit!
Desalniettemin een prima soepje en het begint ondertussen al aardig op een lopend buffet te lijken.
Als iedereen klaar is dan vertrekt de meute weer, op weg naar de volgende post. Ondertussen gezellig kletsend, genieten van de omgeving, de kilometers volgen vanzelf.
Ook na deze rust zit het tempo er nog goed in waardoor we als groepje prima bij elkaar kunnen blijven.
Post 4 komt in zicht en dat betekent dat we dan op de helft zijn. Als we daar aankomen genieten we van een iets langere rust. Sommigen trekken schone kleding aan of verwisselen de sokken. Anderen laten zich hier masseren want die mogelijkheid wordt hier ook geboden. Deze keer een kop koffie want het cafeïne-gehalte in mijn lichaam heeft nog niet de daglimiet bereikt! Eventueel afkicken doe ik na de KM wel weer! Er verdwijnt weer een kledingstuk in de tas die ik niet mee hoef te slepen. Dit vind ik echt een luxe, normaliter sleep ik altijd alles mee in mijn rugzak maar nu hoeft dat dus lekker niet. Het is voor mij geen noodzaak, maar pure luxe!
De 3e 20 km
Tot nu toe heb ik niet op mijn horloge gekeken en wilde ook steeds niet weten hoe laat het zou zijn. Nu we op de helft zijn, vind ik het toch wel even fijn om te weten op welk tijdstip van de dag we leven. Het is 13.30 uur en dat betekent dat we 8,5 uur onderweg zijn. Voor mij precies even lang als bij mijn 1e KM. Als we deze lijn, na een rust van een half uur, door kunnen zetten dan zijn we om 22.30 uur binnen. Reactie van de anderen: je hoeft pas om 1.00 uur binnen te zijn en haasten is nergens voor nodig. Ik ben het daar helemaal mee eens. Ik wil me vandaag niet haasten, wil het liefst met de groep verder gaan en dat houdt in dat er vaker en langer wordt gerust dan wanneer ik in mijn eentje het hele traject zou afleggen.
De algehele verwachting van de groepsleden is dat er rustiger zal worden gelopen en langer zal worden gerust in de 2e helft.
Tot aan de rustpost op 49 km is er nog geen verandering in tempo waarneembaar. Er is deze keer geen horeca-gelegenheid gekozen als rustpunt maar een molen.
Hier kan een broodje knakworst en soep worden genuttigd. Voor enkelen onder ons is zo'n rust (zonder toilet en echte zitgelegenheid) niet echt voldoende.
Ik duik in het gras, de zon schijnt volop en het is heerlijk warm dus wat let mij.
Als we weer vertrekken dan hoor ik enkele dames "morrend" hun weg vervolgen: De dames konden niet naar het toilet en ook de waterflessen konden niet gevuld worden.
Dit heeft tot gevolg dat de ene helft van de groep de eerstvolgende mogelijkheid om naar toilet te kunnen, aangrijpt (10 minuten verder) en de andere helft van de groep zich op muurtjes verschanst of, zoals ik, sta te wiebelen op mijn MBT schoenen. Het is al eerder gebleken en het blijkt nu ook weer, dat stilstaan op MBT schoenen een hele opgave is. De schoenen staan hierom bekend en het wiebeleffect wordt veroorzaakt door de min of meer ronde vorm van de zool.
Behalve het gewiebel bij stilstaan heb ik verder alleen maar profijt van deze schoenen. Ik loop niet het hele jaar op deze schoenen daarvoor vind ik ze veel te duur. In de winter volstaan NB schoenen, die zijn aanzienlijk goedkoper. Naarmate de afstanden langer worden en er ook vaker gelopen wordt heb ik erg veel baat bij mijn MBT schoenen.
Terwijl ik aan het wiebelen ben, er enkelen op het toilet zitten, grijpt Aike haar kans om een heerlijke softijs te nemen. De verleiding is groot maar ik wil liever verder lopen.
Dan maakt de groep aanstalten om weer verder te gaan.
Op naar de volgende post en dat blijkt een waterpost te zijn op 55 km. Glaasje water drinken en wegwezen denk ik bij mezelf maar nee, de hele horde strijkt hier weer neer en is niet van plan om snel weer op te staan. Ik doe een poging om de boel weer in beweging te krijgen maar mijn initiatief word niet gewaardeerd.
Tot aan de volgende post loopt de groep meer uit elkaar. Het tempo is met sprongen achteruit gegaan en de extra toilet, ijs- en waterrust hebben de boel flink opgehouden.
Ieder individu lijkt even zijn eigen ding te doen en de samenhang is op dit moment even ver te zoeken. Er lijkt zelfs sprake van een "groepsdip".
Dan volgt de 58 km rust, buiten op het terras van een snackbar. De schade bij sommigen, opgelopen in de voorbije 58 km, wordt zichtbaar (vermoeide gezichten, warmte-uitslag) en voelbaar (warmte, blaren, spierpijn).
Ikzelf heb nog niet te kampen met fysieke ongemakken maar verwissel hier mijn sokken en verzorg mijn voeten. Ik trek een ander t-shirt aan en haal mijn eerder opgeborgen vest weer uit de tas om deze de rest van de tocht mee te dragen.
De laatste 20 km
Na deze rust, waarin sommigen blaarbehandeling behoeven, lopen we toch weer met elkaar en lijken we onze dip weer te boven zijn gekomen. Het tempo komt langzaam weer terug en de wandelvreugde ook! Vooral Aike is in haar nopjes, zij is nog nooit eerder zover gekomen! Iedere kilometer is weer een kleine overwinning voor haar!
Ik loop nu enige tijd met Aike samen op en we hebben een lekker tempo. Ik verwacht dat ze bij de volgende waterpost zal neerstrijken en zal wachten op de anderen.
Maar Aike loopt zo lekker dat zij de waterpost gewoon voorbij stiefelt. Ik denk dat zij doorloopt tot de 68 km post, waar haar ouders op haar staan te wachten en zij een langere rust kan genieten als ze nu even flink doorstapt.
De pannenkoekenrust volgt en hier is de groep weer compleet. Ik had gehoord/begrepen dat we, voor de donkere uren, reflecterende jasjes zouden krijgen maar dat blijkt niet te kloppen. Ik heb deze ook niet meegenomen, laat staan dat ik verwacht had deze echt nodig te hebben.
Cuijk is in zicht en rechtdoor lopen zou betekenen dat je met een paar kilometer al bij de finish bent. Maar nee, we maken nog een mooie lus rondom en door Cuijk. De meesten om me heen hebben er moeite mee om de finish te ruiken en dan nog zo'n eind om te moeten lopen, maar mij deert het niet.
Wat me wel deert is de duisternis die aan het intreden is, het duurt niet lang meer of we lopen in het donker, soms op onverlichte wegen zonder voet-of fietspaden! Mijn nachtblindheid speelt direct parten en dat houdt in dat ik voor de verdere tocht afhankelijk ben van de anderen. Een enkele pijl, verlicht door een lantaarnpaal, zie ik nog wel maar de meeste kan ik niet of slechts met veel moeite, ontwaren. Ineke had hier een tijdje voor ons gelopen en was bang om verkeerd te zijn gelopen. Coby is degene met de complete route op zijn telefoon en bevestigt dat dit nog steeds de juiste route is. S.m.s.-jes en app-jes kan ik niet lezen, ik word verblind door het licht van mijn telefoon. Het bijkomend voordeel van mijn telefoon is dat deze ook dienst kan doen als zaklamp en zodoende zie ik weer een beetje waar ik loop.
Ook in Cuijk zelf wordt nog een leuke omweg gemaakt, o.a. via de kade aan de Maas! Via enkele binnenweggetjes komen we in het centrum aan waar Angelique ons staat op te wachten. Zij had eerder een sms gestuurd om te vragen of ze ons tegemoet moest komen fietsen maar die sms kon ik helaas niet lezen.
Zij fietst/loopt het laatste deel met ons mee.
In Cuijk hangen mensen uit het raam en vragen zich af wat wij op dit tijdstip, het moet even na middernacht geweest zijn, aan het doen zijn: "hoeveel km lopen jullie dan?".
Als wij terug roepen: "80" dan reageren zij vol ongeloof en vragen nogmaals hoeveel km we echt gelopen hebben. "80! En we zijn vanmorgen om 5.00 uur vertrokken!".
"Echt waar?" "Ja, echt waar en we zijn nu aan de laatste km bezig!"
Vlak bij de finish willen we toch echt als groep gaan finishen en dus wachten we op elkaar om als groep de laatste meters af te leggen, onder een daverend applaus van toeschouwers of wandelaars die al eerder waren gefinisht.
Route
Over de route heb ik niets dan lof. Het is een aaneenschakeling van mooie natuurgebieden waar door heen gelopen wordt. Leuke paadjes, geen lange rechte stukken en ook een prima afwisseling tussen verhard en onverhard wegdek. De Afsluitdijk was alleen rechtdoor en verhard. Over het algemeen vind ik een onverhard parkoers erg prettig om te lopen maar hoe langer de afstand hoe meer ik behoefte heb aan verharde wegen en liefst ook zo lang mogelijk rechtdoor!
Vandaag zal blijken dat ik ook een lange afstand heel goed op een deels onverhard parkoers met kronkelige wegen kan bewandelen. Ik heb daarnaast ook duidelijk de voorkeur voor lopen langs water en vandaag word ik op mijn wenken bediend. Alleen al die Kraaijenbergse plassen vind ik een genot om langs te lopen. Het stuk langs de Maas is echt mijn favoriete deel van de route. Ik heb hier vorig jaar gelopen met het Maaspad.
Het is een genot om deze tocht te lopen en je kunt merken dat de route met zorg en aandacht is samengesteld.
Ook de bewegwijzering is perfect waardoor de routebeschrijving al snel in de rugzak verdwijnt. De routebeschrijving ziet er goed uit, er is echter 1 minpunt: erg kleine letters en een lettertype waar ik niet lang naar moet turen......
Verzorging onderweg
Het is in alle eerder geplaatste verslagen al vaak gezegd: de verzorging tijdens deze KM is echt TOP geregeld: Ongeveer iedere 10 km is er een rustpost en kan de inwendige mens worden versterkt: Broodjes kaas/ham, fruit, meerdere keren soep, friet, pasta, broodje knakworst, voor de liefhebbers appeltaart. Ook is er een pannenkoekenrestaurant waar voor een gereduceerde prijs een pannenkoek kan worden genuttigd. Drinken is er in allerlei soorten, warm en koud.
Na afloop
We genieten nog even na op het terras en ik bel Marianne of ze naar Cuijk wil komen. Ruim een half uur later komt zij aan en, nadat ze de (on)bekenden had begroet en kort wat met de anderen had gesproken, wilde ik toch wel naar huis.
Het is nog 1,5 uur rijden naar Zoetermeer. De autorit naar Zoetermeer was echter het meest vermoeiende stuk van de dag. Ik was slaperig, maar wilde wel wakker blijven om Marianne bij te staan bij het kiezen van de juiste afslagen (sommige snelwegen waren afgesloten dus moest er ook over provinciale wegen worden gereden). Mijn lijf voelde op dat moment vermoeid aan en de benen waren onrustig. Eenmaal thuis, fiets en fietsendrager van de auto halen, bagage uit de auto en thuis............het bed in.............ik val als een blok in slaap. Het is inmiddels 3.00 uur dus ben echt al een etmaal onderweg!
Dit was een hele mooie KM, prima afwisselende route, met uitstekende verzorging en een hele leuke groep waarmee ik heb samen mogen wandelen!
Aike, Jannie, Ineke, Tina(voor een deel), Liana, Elly en Coby heel veel dank!!!
Organisatie en vrijwilligers heel veel dank!!!
Ik wil geen vergelijking maken met mijn 1e KM. Het zijn 2 totaal verschillende evenementen met ieder een eigen en unieke beleving!
De "DIJK" was om andere redenen uniek dan deze tocht en dat maakt, naar mijn mening, iedere vergelijking mank.
Ik zeg het zo: de KM van Cuijk was (ook) een DIJK van een tocht!!!
En nu verder?
Ik heb deze tocht niet in recordtijd gewandeld, dat is ook niet mijn streven geweest. Het samen lopen en de gezelligheid met de anderen heeft al die tijd voorop gestaan!
Een dag later voel ik niet dat ik 80 km heb gelopen. Integendeel, ik voel me prima! Na deze KM lijkt het er zelfs op dat ik nog langere afstanden aan kan. Ik schrik zelf van die gedachte, want dat is niet mijn intentie. Ook een volgende KM laat misschien wel weer een aantal jaren op zich wachten.
Prachtig verslag Martin!
Het is heel leuk om de verschillende verslagen te lezen van deze tocht omdat iedereen het vanuit zijn/haar eigen perspectief schrijft en daarmee een bepaald aspect belicht van deze KM. Ik hoop echt dat je geen jaren wacht tot de volgende KM Martin, want ik zie nu al uit naar je begeleiding onderweg als ik volgend jaar meedoe (oeps wat zeg ik nu?). En Cobie, jij ook graag mee als 'veegploeg' want ik ben ook een achterhoedeloper, dat weet ik nu al.
Ik zit op een bankje in het centrum van Zwolle en moest even heelhard lachen. Werd me daar toch raar aangekeken door voorbijlopende mensen!
Ik zie het helemaal voor me,Martin: jij die geen rust in de kont heeft en graag door wilt lopen,en de rest die juist even willen rusten. Dit was een vd redenen dat ik voor mezelf besloten had om alleen te lopen. Verder heb ik echt genoten van je verslag.
